توبيا اي مرحم زخمهاي دل خستگان

Fri, 08 Aug 2008 21:26:00 GMT

در كوچه هاي شهر دلم ، نسيم عطر دل انگيزت پيچيده است و بهار بهار شكوفه از در و ديوار مي بارد . آسمانش از موج موج نگاهت ، آبي آبي است و خورشيد ، خورشيد نورعشق بر شهر مي پاشد.

در هر كوي و برزنش درخت درخت مهر تو روييده . و جويبار جويباراميد بر پايشان جاري است ؛ اميد آمدن تو ... اي حجت خدا ! شهر دلم آباد است از ياد تو و سرمست از نام تو، اما چه سود ! كه ناكام است در فراق تو ... اي تك سوار غريب ، اي فارِسَ الحجاز !

غروب آدينه چه دل گير مي شود آنگاه كه ياد غيبت ، غم وغربت در دلها مي پراكند و آه دل خستگان ، فضا را آكنده مي كند مولاي من !

تو آني كه كوههاي سربر سينه ي سپهر ساييده ، بر خاك پايت بوسه مي زنند . تو آني كه رودها به عشق تو در جوش و خروشند . تو آني كه بلبلان به هواي تو نغمه مي سرايند . اي عزيز! دلهاي منتظران ، از هجر رويت صد چاك است ، تو بيا اي مرهم زخمهاي دل خستگان ، يا مهدي ! تو بيا و سرفرازمان كن ، تو بيا تا ديگرهيچ شاعري نخواند : بيگانگي نگر كه من و يار چون دو چشم همسايه ايم و خانه ي هم را نديده ايم .

آموخته ام که

آموخته ام که خداوند همه چيز را در يک روز نيافريد. پس دليلي ندارد که من بينديشم مي توانم همه چيز را در يک روز به دست بياورم

آموخته ام که راه رفتن کنار پدرم در يک شب تابستاني در کودکي، شگفت انگيزترين چيز در بزرگسالي است

آموخته ام که زندگي مثل يک دستمال لوله اي است، هر چه به انتهايش نزديکتر مي شويم سريعتر حرکت مي کند

آموخته ام که پول شخصيت نمي خرد

آموخته ام که تنها اتفاقات کوچک روزانه است که زندگي را تماشايي مي کند

آموخته ام که چشم پوشي از حقايق، آنها را تغيير نمي دهد

آموخته ام که اين ايمان وعشق الهي است که زخمها را شفا مي دهد نه زمان

آموخته ام که وقتي با کسي روبرو مي شويم انتظار لبخندي جدي از سوي ما را دارد

آموخته ام که هيچ کس کامل نيست همانگونه كه من كامل نيستم

آموخته ام که زندگي دشوار است، اما من از او سخت ترم

آموخته ام که فرصتها هيچ گاه از بين نمي روند، بلکه شخص ديگري
فرصت از دست داده ما را تصاحب خواهد کرد

آموخته ام كه تنها گذشت مي تواند به دوستي عمق و معنا ببخشد

آموخته ام که لبخند ارزانترين راهي است که مي شود با آن، نگاه را وسعت داد

آموخته ام که نمي توانم احساسم را انتخاب کنم، اما مي توانم نحوه
برخورد با آنرا انتخاب کنم

آموخته ام که همه مي خواهند روي قله کوه زندگي کنند، اما تمام شادي ها و پيشرفتها وقتي رخ مي دهد که در حال بالا رفتن از کوه هستيد

آموخته ام که بهترين موقعيت براي نصيحت تنها يك زمان است؛

و آن وقتي ست که از شما خواسته شود .

آموخته ام كه تنها با بخشيدن ديگران مي توانم به آرامش روحي برسم .

آموخته ام كه نفرت آئينه دل را سياه مي كند همانگونه كه محبت به آن جلا مي بخشد.

آموخته ام كه هيچ كس مثل من فكر نمي كند امامن مي توانم
به افكار ديگران احترام بگذارم .

آموخته ام زندگي سناريويي ست كه من مي توانم با ايفاي ماهرانه و زيباي نقش خود اثري باشكوه وماندگاراز خود در ذهن زمان باقي بگذارم.

آموخته ام كه چيزههاي كم اهميت را تشخيص دهم آنگاه آنها را ناديده بگيرم .

آموخته ام كه دوستان واقعي جواهراتي هستند كه به دست آوردنشان راحت اما نگهداشتنشان سخت است.

آموخته ام كه ثروتمند آن كسي نيست كه مال بسيار دارد بلكه آن كسي ست كه به
كمترين ها قانع و خشنود است.

آموخته ام كه زندگي را از طبيعت ياد بگيرم ؛ چون بيد متواضع باشم؛ چون سرو
راست قامت ، چون صنوبر صبور ؛ چون بلوط مقاوم ، چون رود روان ، چون خورشيد با سخاوت ، چون ابر باكرامت ، چون كوه استوار، چون اقيانوس آرام
و چون مهتاب روشني بخش باشم.

وبلاخره آموخته ام معني زندگي واميد به آينده در جلوه هاي دنيائي آن نيست بلكه
به شكوه انتظاري ست كه قلبم را تسخيركرده.انتظارشكفتن گلي كه جهان هستي
چشم به راه اوست .

اللهم عجل لوليك الفرج
التماس دعا

همسفرمهتاب

توبيا اي مرحم زخمهاي دل خستگان