زهرا زهراست ، چرا که نجابتي ست  غريب . نامش سروش عالم وحي است و سرود و ثناي فرشتگان سحر. تنديس جاوداني حسنين است و شاهکار خداوند ، ايه اي است و ائينه اي که شاهراهاي نور از آغوشش مي گذرد.
زهرا تکلمي ست روشن  به بازگوئي صحيفه حيدر،‏زهرا ست که سکوتش گوش صد فرياد را مي دراند و در سياه ترين لحظه هاي خاموشي که جاي شقايق را  گل خرزه مي گيرد. ، زايش ترديد را با تبر يقين عقيم مي کند . زهرا نسيمي ست تسکين دهنده  التهاب دل گداخته ي  علي (ع). نسيمي که از اوست  امواج دريا .
زهراست که خداوند نامش را به  مسند قداست نشاند و کوثرش ناميد و زمين سجاده گسترده نياش او ، در شبي که عبور را از کوچه هاي مدينه دزديده بودند و سکون در همه چيز فرياد مي کشيد .چون هاله اي ازنور ،‏چنان مخفي اش کرد که دشمن ابتر از شرم در خم کوچک آب شد.
بانوي رجا! بي جهت نيست که نامت با ناگهان  گريه رقم  مي خورد ، و يادت باران اشک را در چشمان مضطرب مي روياند. تو  مد عظيم درد حيدر را جزر بودي و نامت تکيه گاه تنهائي علي (ع) بود. تو نخستين ميعاد اشک و نماز را با عبور غريبانه ات در جاده حادثه ، بال در بال ملائک  به تصوير کشيدي ، که  بياموزي سوختن باختن نيست ، توانستن است.  تو عشق محض را به رخ فرشتگان کشيدي ، و بعد ازتو ، فرزندانت وارثان عشق پاک تو  و شهادت تواند ، که قيام کاخ يزيد ، بازتاب آموخته هاي زينب (س) توست ، از بيت الاحزان و  از مسجد مدينه تا دشت کربلا و شام.
ازتو مي آموزيم اي زهراي زندگي ! اي اسوه عفاف ! از تو مي اموزيم  حيا و حجاب را در جامعه ، متانت و ادب را در گفتار ،‏سادگي و دور از تجملات را در زندگي ، تن پوش قناعت را در معاش ، حسين پروري و زينب آموزي را در تربيت !
اي زهراي نجابت !
ازتو درس مي گيريم ، تعالي روح و جان را در سايه عبادت ، شکوه زندگي را در صفا و صداقت  ، و استقامت و نستوهي را در دفاع از امامت .

ازتو مي آموزيم سرنهادن بر سجاده عبوديت را ، دست نياز گشودن به آستان خداي بي نياز را ، زمزمه راز و نياز را ، شيريني کام جان با تلاوت قرآن را ، يتيم نوازي و احسان و دستگيري از بينوا  را ، تلاش روزانه و نجواي شبانه را ، معرفت آموزي و پارسائي را ، چگونه بودن را ، و چگونه ريستن را .. .
اي بتول بيداري و بزرگواري !سخنانت در زيبائي و عمق به وحي مي ماند ، رفتارت  آئينه خلق و خوي رسول الله ، قلب مهربانت پناهگاه  حسنين و زينبين  و تکيه گاه شير خدا بود . وجودت يادر آور محمد(ص) بود ،‏سجودت فرشتگان وقدسيان را به تسبيح و تقديس وامي داشت ، رضايتت رضاي خدا و رسول بود و خشم عضبت ، خشم پرودرگار . داناي رازها بودي و عالمه غير معلمه !
اي چشمه سار حکمت  ، درياي بيکران خصال نکوي تو از دانش و وفا و حيا موج ميزند ! در چهره ات حياي محمد (ص) نهفته است ، در گفته ات ، کلام پدر جلوه گر  است ، اي مادر پدر ! 
اي فاطمه ! عشق را هم زتو بايد آموخت ، ومناجات و عبوديت را ، و صميميت را ، و خدا راهم   بايد از کلام تو شناخت ،‏خانه ازنام تو عرفان دارد ، و شب از ياد تو عطرآگين است .
و من امروز برشاخسار دعا ، دامن عرش را گرفته ام ، به استحابت نيايش ، که يارب ! به آبروي زخم و کبودي ،‏اجابتم کن ، که من در پيچ و خم اين کوچه هاي پر از عطر ياس ، هستي خود را گم کرده ام ، بي هيچ نشاني از گمشده خويش .
بار ب به حرمت  اشگ ياس پهلو شکسته ات  !  تمام ثانيه هايم را به رنگ ايمان کن ، و در هر لحظه ام حضور مبارکش را جاري کن.

انتهاي کلام انتهاي من است ، تو انتها نداري فاطمه جان .