پس از آنکه کارزار پايان يافت و حسين ، عمود خيمه عشق ، بر زمين افتاد و طوفان طف فرو خوابيد، مبارزه نوينى در برابر ظلم آغاز و جبهه اى به وسعت قلب همه انسانها باز شد. اين بار قهرمان داستان زينب است و زبان گوياى او و امام سجاد عليه السلام شمشير برانى است که رگ حيات ستم را قطع مى کند.کاروان اسرا، از کانون حماسه دور مى شود و حال و هواى آنان ائينه تمام نماى ماهيت نهضت حسين است . از سرهاى بريده نور مى بارد و از راس نورانى حسين عليه السلام آواى قرآن بگوش مى رسد: ام حسبت آن اصحاب الکهف و الرقيم کانوا من اياتنا عجبا .....

شبها، اهل بيت قرآن و نماز شب مى خوانند و ذکر خدا از لبانشان جدا نمى شود و از اسارت خويش و شهادت مردانشان پشيمان نيستند.اين قافله بجاى آنکه نشانه افتخارات لشکر کوفه باشد نمايشگر قساوت يزيديان و مظلوميت وحقانيت سپاه جان باخته عشق است .

زينب ماموريتى ويژه و سنگين به عهده دارد. شهداء در قتلگاه آراميده اند و تکليف خود را به بخوبى انجام داده اند و شاهدان بايد در طول مسير، رسالت تبليغى خود را به انجام رسانند. آيا اسارت و زنجير مانع از انجام تکليفشان خواهد بود؟ آيا کشته شدن عزيزانشان و تالمات روحى ناشى از آن ، آنان را از مسئوليت خطير ابلاغ پيام باز خواهد داشت ؟

خيابانهاى کوفه و شام و مجلس يزيد و ابن زياد جواب اين پرسشها را بخوبى مى دهد که هيچ نيرويى قادر نيست ايمان زينب و زبان رساى على گونه اش را به زنجير کشد.

دست ستم در پوشش تبليغاتى عوام فريبانه و زهر آلوده به خون فرزندان فاطمه آلوده شده است و جو مسموم تحريف حقايق هنوز اجازه نمى دهد تا مردم از ماهيت جنگ نينوا آگاه شوند. فريادى روشنگر لازم است تا مردم پشت جبهه را از عوام فريبى ها و تحريف ها آگاه شوند. فريادى روشنگر لازم است تا مردم پشت جبهه را از عوام فريبى ها و تحريف ها آگاه سازد. جنگ تبليغاتى آغاز مى گردد. جنگى نابرابر که در يک طرف ، حکومت با تمام ساز و برگ تبليغاتى و در طرف ديگر زنان و کودکانى داغديده ، گرسنه و خسته .

زينب در کوفه و شام پرده از چهره کريه بنى اميه برداشته و با منطق علوى ، مغلطه ها و سفسطه هاى ابن زياد و يزيد را افشار مى کند و با افشاگريهاى روشنى بخش خود، از جنايت هولناکى که در سرزمين خونبار تف رخ داده پرده بر مى دارد و بدين ترتيب نقاب از سيماى حسينيان و فرزندان رسول خدا کنار مى رود واعتراضها، قيامهاى و انقلابها يکى پس از ديگرى آغاز مى شود و پيام کربلا به گوش تاريخ مى رسد و عاشورا را جاودانگى مى يابد و قتلگاه حسين عليه السلام قبله گاه مى گردد وامت هاى افسرده را جانى دوباره مى بخشد.در فصل پيام خون، زينب عاشورايى در تبعيد به پا مى کند و جوامع بشرى از آن تاريخ به بعد گلواژه آزادى و شهادت را از شجره خونين کربلا مى چينند.

واينک اى حسين ! آرامگاه و بارگاه تو آرامش بارگاههاى متعفن طاغوتيان را بر هم زده و زيارتگاه شيفتگان حق و تشنگان عدالت ، گشته است و تربت پاک تو سربازان عاشقى تربيت کرده است که در طول تاريخ عاشوراها ساخته اند و پرچم امر به معروف و نهى از منکر را که در کربلا برافراشتى بر تارک تاريخ به جنبش در آورده اند و خيمه عشقى که در نينوا زدى همچنان بر پا نگهداشته اند.ياد بود رستاخيز عاشوراى تو هر سال با شکوهتر از سال پيش بر پا مى شود و هر محرم و صفر شور و شعور و عشق و عقل ، در صحنه جامعه و در درون انسانها به ملاقات هم مى آيند، اگر عشق تو در دلها نبود عقل بى پناه مى ماند و اگر شور تو بر سرها نبود شعور مى خشکيد.

ياد بود رستاخيز تو هر سال از عاشورا تا اربعين ، خلق جهان را متوجه پيام قيامت مى کند. عاشورا روز شهادت حماسه سازان و اربعين روز زيارت مرقد عاشور سازان است .

عاشورا خروش خون حسين و اربعين ، پژواک اين فرياد ظلم شکن است . عاشورا و اربعين نقطه ابتدا و انتهاى عشق نيست بلکه چله عارفانه شيعه است ولى نه مثل چله درويشان و مرتاضان در کنج عزلت و خانقاه . بلکه همچون خود حسين در ميانه انسانها و جامعه .

عاشورا تا اربعين نقطه اوج عشق حسين است و در اين چهل روز، حسين عليه السلام تنها سخن محافل و مجالس است تا در طول عمر انسان بهانه بيدارى ظلم ستيزى باشد.

عاشورا زمانه خون و ايثار و اربعين بهانه تبليغ و پيمان است ، عاشورا روزى است که حسين با تاريخ سخن گفت و اربعين روزى که تاريخ ، پاى درس حسين عليه السلام مى نشيند.

عاشورا روزى کشت خون خدا در کوير جامعه ظلم زده و و اربعين آغاز برداشت اولين ثمره آن است . اربعين فرصتى براى اعلام همبستگى با عاشورا است .

زيارت اولين زائران حسين و بازگشت اهل بيت امام بر سر خاک گلگون شهيدان بهانه اى منطقى براى تاسيس عزاى اربعين بود. اولين زائر حسين عليه السلام چه جابر باشد و چه ديگران و جابر قبل از اهل بيت به کربلا آمده باشد يا پس از آنان و اين حضور چه در اربعين اول باشد و چه در اربعين دوم ، تغييرى در فلسفه اعلام اربعين به عنوان چهل روز عزاى براى حسين عليه السلام ايجاد نمى کند.